-może pani wróci do domu i odświeży się, Travis nie prędko się obudzi więc może się pani nie martwić, jest pod opieką najlepszych lekarzy,
-dobrze- powiedziałam nie będąc do końca świadoma co się stało, po chwili jednak zorientowałam się gdzie jestem i co się wczoraj stało, próbowałam zadzwonić do Sam, ale nie odbierała. Zmęczona pojechałam do domu i wzięłam zimny prysznic, położyłam się w łóżku z laptopem na kolanach w celu sprawdzenia Facebooka i Twittera jednak zasnęłam szybciej niż się tego spodziewałam.
Obudziłam się dopiero następnego dnia rano, spałam ponad dziesięć godzin, czułam się strasznie wypoczęta więc postanowiłam pójść do szpitala, jedząc śniadanie przypomniałam sobie o Sam. Próbując dodzwonić się do dziewczyny usłyszałam dźwięk jej telefonu na górze- no tak, zostawiła telefon-stwierdziłam, jednak zaczynałam martwić się o przyjaciółkę, nie wzięła swoich rzeczy a nie było jej całą noc, gdzie ona mogła spać? Jeżeli w ogóle to robiła. Zmartwiona poszłam do szpitala, przez całą drogę szukałam przyjaciółki wzrokiem. Niestety nigdzie nie znalazłam Sam, wchodząc do szpitala odurzył mnie nieprzyjemny zapach.
Wchodząc do sali Travis zatrzymał mnie lekarz mówiąc że nie mogę odwiedzić brata ponieważ jego stan się ciągle pogarsza i nie wiedzą co z tym zrobić. Usiadłam blada na ławce czekając na dalszy rozwój wydarzeń, w ciągu piętnastu minut dowiedziałam się że Travis musi przejść operację od której będzie wszystko zależeć.
Pokiwałam głową i zaczęłam płakać, łzy płynęły po moich policzkach tak szybko że nie zorientowałam się że ktoś przy mnie siedzi. Czując ciepło obcych ramion na swoim ciele zastanawiałam się czy to sen czy naprawdę ktoś mnie obejmuje. Pomyślałam że to może być Harry, jednak obracając głowę w stronę nieznajomego zauważyłam Zayna.
-Zayn.. - zaczęłam nie wiedząc czemu chłopak przy mnie siedzi,
-Cii- zaczął- jestem tu bo wiem że ktoś jest Ci potrzebny, nie powinnaś być teraz sama, zwłaszcza jeżeli Sam i Harry nie mogą tu być,
-skąd ty... skąd wiesz o Sam?- zapytałam przez łzy,
-jest u nas, nie przejmuj się, nic jej nie jest. No.. może poza tym że jest załamana tym że jej nienawidzisz,
-ja jej nie nienawidzę..- rozpłakałam się jeszcze bardziej,
-ej Nat, nie martw się wszystko się ułoży, będzie dobrze zobaczysz.
-a Perrie? Będzie złą że tu jesteś... myślę że powinieneś stąd iść, proszę Cię
-nie martw się o Nią, zerwaliśmy.
-co ..dla...- chłopiec przerwał mi - nie pytaj, proszę.- powiedział chłopak i przytulił mnie jeszcze mocniej.
Leżałam Zaynowi na kolanach, aż przyszedł lekarz.
-operacja się udała. Stan Travisa nie jest do końca stabilny, jednak mogę śmiało stwierdzić że z tego wyjdzie , może być pani spokojna.
Po usłyszeniu tych słów rzuciłam się na Zayna i pocałowałam go w policzek, zdezorientowany chłopak popatrzył na dół, szybko jednak odzyskał śmiałość i popatrzył na mnie swoimi brązowymi tęczówkami, wydawało mi się że mogłabym w nich utonąć. Nasze twarze były coraz bliżej siebie, wiedziałam że nie mogę go pocałować, ale te oczy...
-co my robimy? - zapytał chłopak z uśmiechem,
-nie wiem, ale nie powinniśmy- odpowiedziałam, pierwszy raz szczerze się śmiejąc. Siedzieliśmy wtuleni w siebie do końca dnia, zastanawiałam się kiedy i dlaczego tak zbliżyłam się do Zayna, wcześniej ze sobą nie rozmawialiśmy, nawet się na siebie nie patrzyliśmy a teraz prawie się pocałowaliśmy.
Obudziłam się dopiero następnego dnia rano, spałam ponad dziesięć godzin, czułam się strasznie wypoczęta więc postanowiłam pójść do szpitala, jedząc śniadanie przypomniałam sobie o Sam. Próbując dodzwonić się do dziewczyny usłyszałam dźwięk jej telefonu na górze- no tak, zostawiła telefon-stwierdziłam, jednak zaczynałam martwić się o przyjaciółkę, nie wzięła swoich rzeczy a nie było jej całą noc, gdzie ona mogła spać? Jeżeli w ogóle to robiła. Zmartwiona poszłam do szpitala, przez całą drogę szukałam przyjaciółki wzrokiem. Niestety nigdzie nie znalazłam Sam, wchodząc do szpitala odurzył mnie nieprzyjemny zapach.
Wchodząc do sali Travis zatrzymał mnie lekarz mówiąc że nie mogę odwiedzić brata ponieważ jego stan się ciągle pogarsza i nie wiedzą co z tym zrobić. Usiadłam blada na ławce czekając na dalszy rozwój wydarzeń, w ciągu piętnastu minut dowiedziałam się że Travis musi przejść operację od której będzie wszystko zależeć.
Pokiwałam głową i zaczęłam płakać, łzy płynęły po moich policzkach tak szybko że nie zorientowałam się że ktoś przy mnie siedzi. Czując ciepło obcych ramion na swoim ciele zastanawiałam się czy to sen czy naprawdę ktoś mnie obejmuje. Pomyślałam że to może być Harry, jednak obracając głowę w stronę nieznajomego zauważyłam Zayna.
-Zayn.. - zaczęłam nie wiedząc czemu chłopak przy mnie siedzi,
-Cii- zaczął- jestem tu bo wiem że ktoś jest Ci potrzebny, nie powinnaś być teraz sama, zwłaszcza jeżeli Sam i Harry nie mogą tu być,
-skąd ty... skąd wiesz o Sam?- zapytałam przez łzy,
-jest u nas, nie przejmuj się, nic jej nie jest. No.. może poza tym że jest załamana tym że jej nienawidzisz,
-ja jej nie nienawidzę..- rozpłakałam się jeszcze bardziej,
-ej Nat, nie martw się wszystko się ułoży, będzie dobrze zobaczysz.
-a Perrie? Będzie złą że tu jesteś... myślę że powinieneś stąd iść, proszę Cię
-nie martw się o Nią, zerwaliśmy.
-co ..dla...- chłopiec przerwał mi - nie pytaj, proszę.- powiedział chłopak i przytulił mnie jeszcze mocniej.
Leżałam Zaynowi na kolanach, aż przyszedł lekarz.
-operacja się udała. Stan Travisa nie jest do końca stabilny, jednak mogę śmiało stwierdzić że z tego wyjdzie , może być pani spokojna.
Po usłyszeniu tych słów rzuciłam się na Zayna i pocałowałam go w policzek, zdezorientowany chłopak popatrzył na dół, szybko jednak odzyskał śmiałość i popatrzył na mnie swoimi brązowymi tęczówkami, wydawało mi się że mogłabym w nich utonąć. Nasze twarze były coraz bliżej siebie, wiedziałam że nie mogę go pocałować, ale te oczy...
-co my robimy? - zapytał chłopak z uśmiechem,
-nie wiem, ale nie powinniśmy- odpowiedziałam, pierwszy raz szczerze się śmiejąc. Siedzieliśmy wtuleni w siebie do końca dnia, zastanawiałam się kiedy i dlaczego tak zbliżyłam się do Zayna, wcześniej ze sobą nie rozmawialiśmy, nawet się na siebie nie patrzyliśmy a teraz prawie się pocałowaliśmy.
************
Poczułam chłód, przypominając sobie wydarzenia zeszłej nocy wiedziałam że coś jest nie tak, brakowało mi czegoś, a właściwie kogoś, brakowało mi ciepła ciała Nialla, gdzie on do cholery jest? Pomyślałam, jednak szybko zrozumiałam że chłopak po prostu się zlitował, zrzuciłam z siebie jego bluzę, niestety było bardzo zimno. Ubierając bluzę zauważyłam czarny napis na nadgarstku. Przypatrzyłam się mu bliżej i dostrzegłam wiadomość"656111548, mam nadzieję że zadzwonisz, to moja ulubiona bluza."
Bardzo sie mi podoba !! Czekam na więcej ♥
OdpowiedzUsuńhttp://destiny889.blogspot.com/
Po przeczytaniu tego rozdziału muszę stwierdzić, ze jest na prawdę dobry :D niby powinnam się cieszyć, ze Travis miał wypadek, bo go po prostu nie lubię, ale nie aż tak żeby życzyć mu smiercie, dlatego proszę niech on przeżyje :D przepraszam, ze pod ostatnim rozdziałem nie zostawilam komentarza, ale dopiero teraz zauważyłam, ze dodalas nowe rozdziału.
OdpowiedzUsuńPozdrawiam <3
PS przepraszam za brak Polskich znaków w komentarzu, ale pisze z teł :)