wtorek, 15 stycznia 2013

7.Accident


Około piętnastej postanowiłam wyjść na zakupy, w końcu mieszka ze mną już dwie osoby, to zobowiązuje. . Idąc do kasy zahaczyłam o stoisko z gazetami z nadzieją że kupię kilka czasopism, jednak biorąc każde mogłam przeczytać że Harry jest w związku z Taylor Swift, nie obchodziło mnie to ale gdzieś w środku czułam się okropnie . Bez Harrego było nudno. Poczułam że zaraz się rozpłaczę więc szybko odłożyłam gazetę na miejsce, zapłaciłam i szybko wybiegłam ze sklepu aby jak najszybciej zatrzymać taxi.
-Proszę na Baker Street- zdążyłam powiedzieć i poczułam że po moich policzkach zaczęły spływać pojedyncze łzy.

*****************

Obudziłam się ale Travisa nie było, za to była obok mnie Nat, po całym domu roznosiły się cudowne zapachy więc domyśliłam że się przyjaciółka robi obiad.
-hej Nat, nie wiesz o której Travis wyszedł?
-nie, byłam w sklepie, a teraz robię spagetti. Zjesz?
-tak chętnie, wczoraj do późna gadaliśmy. Ej mam nadzieję że nie jesteś zła?
-nie, nie. Już mi przeszło.
-a co tam z Harrym?
Słysząc to pytanie Nat posmutniała i wyszła z pokoju, zastanawiałam się o co chodziło, postanowiłam ubrać się i zejść na dół ?
w celu wypytania przyjaciółki o szczegóły
-Nat, o co chodzi?
-o nic- odpowiedziała zdenerwowana Nat,
-gdzie Lottie?
-poszła do Louisa po resztę rzeczy.
-okej, a co tam z Harrym?- próbowałam się dowiedzieć czegoś od przyjaciółki.
-myślę że to nie Twoja sprawa
-Nat, o co Ci chodzi? Może wolisz się wyżalić nowej przyjaciółce? Ostatnio tak się do niej przywiązałaś że zapomniałaś z kim tak naprawdę się przyjaźnisz,
-aktualnie z nikim, ale bardzo zbliżyłam się do Lottie ona mnie wysłucha nie wtrącając do tego swoich trzech groszy. Ty zawsze musisz być ważniejsza!- wykrzyczała Nat, nie wiedziałam co na to odpowiedzieć zaczęłam płakać ponieważ nawet nie znałam powodu dla którego przyjaciółka mogła by mnie znienawidzić.
Wybiegając z domu wpadłam na Lottie, upadek dziewczyny spowodował wysypanie się wszystkich rzeczy które miała w trzech dużych pudłach.
-Sam, mogła byś być ostrożniejsza?- powiedziała spokojnie dziewczyna,
-to wszystko przez Ciebie!- krzyknęłam- zniszczyłaś mi życie!
Będąc kilkanaście metrów od domu spostrzegłam że nie wzięłam niczego, żadnego portfela ani telefonu. Zmęczona usiadłam na ławce w parku, i płakałam tak długo aż spostrzegłam że od jakiegoś czasu przygląda mi się chłopiec siedzący na przeciwnej ławce. Z odległości nie mogłam dostrzec twarzy, robiło się coraz ciemniej i zimniej, byłam w samych spodenkach i podkoszulku więc zaczynałam dygotać z zimna. Skuliłam się i położyłam na ławce, tajemniczy chłopak widząc to wstał , jednak nie miałam siły go dalej obserwować.
Nagle poczułam że na sobie ciepło, zdziwiona spojrzałam w górę i zobaczyłam.. Nialla, tego samego który stał za mną w ciastkarni a kilka dni później speszony uciekł z mojego pokoju.
-co tu robisz?- spytałam lekko słyszalnym głosem,
-zauważyłem Cię kilka godzin temu i ...
-a więc to ty obserwowałeś mnie cały czas z tamtej ławki- przerwałam chłopakowi,
-tak to ja, zaskoczony tym że nie wracasz do domu tylko położyłaś się na ławce! Co tu robisz? Masz zamiar iść spać?- wypytywał mnie o wszystko chłopak, siadając obok mnie na ławce, nie miałam ochoty tłumaczyć mu co zaszło między mną i Nel więc schowałam twarz w dłoniach i kolejny raz z moich oczu popłynęły łzy.
-ej nie płacz, wszystko będzie dobrze- pocieszał mnie chłopak, lekko przytulając, zdziwiona chciałam podnieść się i pójść ale niestety nie miałam dokąd,
-myślę że powinieneś już iść..
-i zostawić cię tu samą?
-nie masz innego wyjścia,
-zostanę z Tobą, nie mam Cię gdzie wziąć bo zespół robi imprezę i sam nie za bardzo mam się gdzie podziać..- zaczął Niall, jednak ja po trzech pierwszych słowach byłam już w krainie Morfeusza.


-Halo? Pani Natallie Howells ?
-tak, przy telefonie,
-dzwonię ze szpitala św.Tomasza, niestety mam przykrą wiadomość.
-ale o co chodzi? Co się stało?
-pani brat miał wypadek i jest w ciężkim stanie...
-o Boże.. będę tam za piętnaście minut- zdążyłam powiedzieć, pamiętam jeszcze tylko jak Lottie pomogła mi wejść do szpitala, i zimną ścianę dzięki której nie zemdlałam na widok zmasakrowanego brata.
Potem już tylko płakałam, i błagałam żeby z tego wyszedł. Byłam gotowa wybaczyć mu wszystko, byle by tylko nie poddał się i walczył do końca.

2 komentarze:

  1. Błagam dodaj następną część kocham to *.*

    I widzę że też lubisz Maria z filmu Trzy metry nad niebem... kocham to <3

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. spokojnie :) Nowa notka będzie za jakieś piętnaście minut, jeżeli nic mi nie przeszkodzi!
      I dziękuję, to naprawdę wiele dla mnie znaczy, czytaj na bieżąco!<3

      Usuń