Około piętnastej postanowiłam wyjść na zakupy, w końcu mieszka ze mną już dwie osoby, to zobowiązuje. . Idąc do kasy zahaczyłam o stoisko z gazetami z nadzieją że kupię kilka czasopism, jednak biorąc każde mogłam przeczytać że Harry jest w związku z Taylor Swift, nie obchodziło mnie to ale gdzieś w środku czułam się okropnie . Bez Harrego było nudno. Poczułam że zaraz się rozpłaczę więc szybko odłożyłam gazetę na miejsce, zapłaciłam i szybko wybiegłam ze sklepu aby jak najszybciej zatrzymać taxi.
-Proszę na Baker Street- zdążyłam powiedzieć i poczułam że po moich policzkach zaczęły spływać pojedyncze łzy.
Obudziłam się ale Travisa nie było, za to była obok mnie Nat, po całym domu roznosiły się cudowne zapachy więc domyśliłam że się przyjaciółka robi obiad.
-hej Nat, nie wiesz o której Travis wyszedł?
-nie, byłam w sklepie, a teraz robię spagetti. Zjesz?
-tak chętnie, wczoraj do późna gadaliśmy. Ej mam nadzieję że nie jesteś zła?
-nie, nie. Już mi przeszło.
-a co tam z Harrym?
Słysząc to pytanie Nat posmutniała i wyszła z pokoju, zastanawiałam się o co chodziło, postanowiłam ubrać się i zejść na dół ?
w celu wypytania przyjaciółki o szczegóły
-Nat, o co chodzi?
-o nic- odpowiedziała zdenerwowana Nat,
-gdzie Lottie?
-poszła do Louisa po resztę rzeczy.
-okej, a co tam z Harrym?- próbowałam się dowiedzieć czegoś od przyjaciółki.
-myślę że to nie Twoja sprawa
-Nat, o co Ci chodzi? Może wolisz się wyżalić nowej przyjaciółce? Ostatnio tak się do niej przywiązałaś że zapomniałaś z kim tak naprawdę się przyjaźnisz,
-aktualnie z nikim, ale bardzo zbliżyłam się do Lottie ona mnie wysłucha nie wtrącając do tego swoich trzech groszy. Ty zawsze musisz być ważniejsza!- wykrzyczała Nat, nie wiedziałam co na to odpowiedzieć zaczęłam płakać ponieważ nawet nie znałam powodu dla którego przyjaciółka mogła by mnie znienawidzić.
Wybiegając z domu wpadłam na Lottie, upadek dziewczyny spowodował wysypanie się wszystkich rzeczy które miała w trzech dużych pudłach.
-Sam, mogła byś być ostrożniejsza?- powiedziała spokojnie dziewczyna,
-to wszystko przez Ciebie!- krzyknęłam- zniszczyłaś mi życie!
Będąc kilkanaście metrów od domu spostrzegłam że nie wzięłam niczego, żadnego portfela ani telefonu. Zmęczona usiadłam na ławce w parku, i płakałam tak długo aż spostrzegłam że od jakiegoś czasu przygląda mi się chłopiec siedzący na przeciwnej ławce. Z odległości nie mogłam dostrzec twarzy, robiło się coraz ciemniej i zimniej, byłam w samych spodenkach i podkoszulku więc zaczynałam dygotać z zimna. Skuliłam się i położyłam na ławce, tajemniczy chłopak widząc to wstał , jednak nie miałam siły go dalej obserwować.
Nagle poczułam że na sobie ciepło, zdziwiona spojrzałam w górę i zobaczyłam.. Nialla, tego samego który stał za mną w ciastkarni a kilka dni później speszony uciekł z mojego pokoju.
-co tu robisz?- spytałam lekko słyszalnym głosem,
-zauważyłem Cię kilka godzin temu i ...
-a więc to ty obserwowałeś mnie cały czas z tamtej ławki- przerwałam chłopakowi,
-tak to ja, zaskoczony tym że nie wracasz do domu tylko położyłaś się na ławce! Co tu robisz? Masz zamiar iść spać?- wypytywał mnie o wszystko chłopak, siadając obok mnie na ławce, nie miałam ochoty tłumaczyć mu co zaszło między mną i Nel więc schowałam twarz w dłoniach i kolejny raz z moich oczu popłynęły łzy.
-ej nie płacz, wszystko będzie dobrze- pocieszał mnie chłopak, lekko przytulając, zdziwiona chciałam podnieść się i pójść ale niestety nie miałam dokąd,
-myślę że powinieneś już iść..
-i zostawić cię tu samą?
-nie masz innego wyjścia,
-zostanę z Tobą, nie mam Cię gdzie wziąć bo zespół robi imprezę i sam nie za bardzo mam się gdzie podziać..- zaczął Niall, jednak ja po trzech pierwszych słowach byłam już w krainie Morfeusza.
-Halo? Pani Natallie Howells ?
-tak, przy telefonie,
-dzwonię ze szpitala św.Tomasza, niestety mam przykrą wiadomość.
-ale o co chodzi? Co się stało?
-pani brat miał wypadek i jest w ciężkim stanie...
-o Boże.. będę tam za piętnaście minut- zdążyłam powiedzieć, pamiętam jeszcze tylko jak Lottie pomogła mi wejść do szpitala, i zimną ścianę dzięki której nie zemdlałam na widok zmasakrowanego brata.
Potem już tylko płakałam, i błagałam żeby z tego wyszedł. Byłam gotowa wybaczyć mu wszystko, byle by tylko nie poddał się i walczył do końca.
*****************
-hej Nat, nie wiesz o której Travis wyszedł?
-nie, byłam w sklepie, a teraz robię spagetti. Zjesz?
-tak chętnie, wczoraj do późna gadaliśmy. Ej mam nadzieję że nie jesteś zła?
-nie, nie. Już mi przeszło.
-a co tam z Harrym?
Słysząc to pytanie Nat posmutniała i wyszła z pokoju, zastanawiałam się o co chodziło, postanowiłam ubrać się i zejść na dół ?
w celu wypytania przyjaciółki o szczegóły
-Nat, o co chodzi?
-o nic- odpowiedziała zdenerwowana Nat,
-gdzie Lottie?
-poszła do Louisa po resztę rzeczy.
-okej, a co tam z Harrym?- próbowałam się dowiedzieć czegoś od przyjaciółki.
-myślę że to nie Twoja sprawa
-Nat, o co Ci chodzi? Może wolisz się wyżalić nowej przyjaciółce? Ostatnio tak się do niej przywiązałaś że zapomniałaś z kim tak naprawdę się przyjaźnisz,
-aktualnie z nikim, ale bardzo zbliżyłam się do Lottie ona mnie wysłucha nie wtrącając do tego swoich trzech groszy. Ty zawsze musisz być ważniejsza!- wykrzyczała Nat, nie wiedziałam co na to odpowiedzieć zaczęłam płakać ponieważ nawet nie znałam powodu dla którego przyjaciółka mogła by mnie znienawidzić.
Wybiegając z domu wpadłam na Lottie, upadek dziewczyny spowodował wysypanie się wszystkich rzeczy które miała w trzech dużych pudłach.
-Sam, mogła byś być ostrożniejsza?- powiedziała spokojnie dziewczyna,
-to wszystko przez Ciebie!- krzyknęłam- zniszczyłaś mi życie!
Będąc kilkanaście metrów od domu spostrzegłam że nie wzięłam niczego, żadnego portfela ani telefonu. Zmęczona usiadłam na ławce w parku, i płakałam tak długo aż spostrzegłam że od jakiegoś czasu przygląda mi się chłopiec siedzący na przeciwnej ławce. Z odległości nie mogłam dostrzec twarzy, robiło się coraz ciemniej i zimniej, byłam w samych spodenkach i podkoszulku więc zaczynałam dygotać z zimna. Skuliłam się i położyłam na ławce, tajemniczy chłopak widząc to wstał , jednak nie miałam siły go dalej obserwować.
Nagle poczułam że na sobie ciepło, zdziwiona spojrzałam w górę i zobaczyłam.. Nialla, tego samego który stał za mną w ciastkarni a kilka dni później speszony uciekł z mojego pokoju.
-co tu robisz?- spytałam lekko słyszalnym głosem,
-zauważyłem Cię kilka godzin temu i ...
-a więc to ty obserwowałeś mnie cały czas z tamtej ławki- przerwałam chłopakowi,
-tak to ja, zaskoczony tym że nie wracasz do domu tylko położyłaś się na ławce! Co tu robisz? Masz zamiar iść spać?- wypytywał mnie o wszystko chłopak, siadając obok mnie na ławce, nie miałam ochoty tłumaczyć mu co zaszło między mną i Nel więc schowałam twarz w dłoniach i kolejny raz z moich oczu popłynęły łzy.
-ej nie płacz, wszystko będzie dobrze- pocieszał mnie chłopak, lekko przytulając, zdziwiona chciałam podnieść się i pójść ale niestety nie miałam dokąd,
-myślę że powinieneś już iść..
-i zostawić cię tu samą?
-nie masz innego wyjścia,
-zostanę z Tobą, nie mam Cię gdzie wziąć bo zespół robi imprezę i sam nie za bardzo mam się gdzie podziać..- zaczął Niall, jednak ja po trzech pierwszych słowach byłam już w krainie Morfeusza.
-Halo? Pani Natallie Howells ?
-tak, przy telefonie,
-dzwonię ze szpitala św.Tomasza, niestety mam przykrą wiadomość.
-ale o co chodzi? Co się stało?
-pani brat miał wypadek i jest w ciężkim stanie...
-o Boże.. będę tam za piętnaście minut- zdążyłam powiedzieć, pamiętam jeszcze tylko jak Lottie pomogła mi wejść do szpitala, i zimną ścianę dzięki której nie zemdlałam na widok zmasakrowanego brata.
Potem już tylko płakałam, i błagałam żeby z tego wyszedł. Byłam gotowa wybaczyć mu wszystko, byle by tylko nie poddał się i walczył do końca.
Błagam dodaj następną część kocham to *.*
OdpowiedzUsuńI widzę że też lubisz Maria z filmu Trzy metry nad niebem... kocham to <3
spokojnie :) Nowa notka będzie za jakieś piętnaście minut, jeżeli nic mi nie przeszkodzi!
UsuńI dziękuję, to naprawdę wiele dla mnie znaczy, czytaj na bieżąco!<3