Dźwięk telefonu przerwał moje rozmyślania, na ekranie pojawił się numer Louisa,
- to dziwne, czego on może ode mnie chcieć ?- pomyślałam- Haloo?
-Nat, Zayn Cię potrzebuje. Będę u Ciebie za dziesięć minut. Ubierz się i czekaj- powiedział chłopak jednym tchem.
Zdezorientowana siedziałam jeszcze chwilę z telefonem przy uchu, nagle wszystko do mnie dotarło, pobiegłam po bluzę i ciepłe Emu. Zamykając drzwi zauważyłam światła samochodu Tomlinsona, szybko wsiadłam do środka.
-Boże Louis co się stało?
-Zayn się upił i leży teraz prawie nieprzytomny w domu, podejrzewam że wiesz dlaczego. Musisz z nim pogadać,
-Jak mam z nim gadać kiedy jest pijany?
-spokojnie, on teraz śpi, pogadacie jak się obudzi.
Chciałam jeszcze coś powiedzieć ale już byliśmy w mieszkaniu chłopaków. Powoli poszłam do pokoju Zayna, w domu było spokojnie co było rzadkością, więc podejrzewałam że chodzi nie tylko o to że Zayn się upił. Musiałam się jak najszybciej dowiedzieć się o co chodzi więc nie tracąc czasu wróciłam do Louisa.
-Myślę że nie powiedziałeś mi wszystkiego, co się dokładnie stało?
-ehh.. ok. Harry i Zayn się strasznie pokłócili, dziś olali wywiad i próbę. Jeżeli dalej tak będzie to One Direction przestanie istnieć, już nikt się do siebie nie odzywa..
-mogłeś tak od razu, pogadałabym z nimi. To wszystko moja wina- powiedziałam a w moich oczach pojawiły się łzy,
-ej, to nie przez Ciebie- Louis mocno mnie przytulił- to oni są takimi idiotami że zamiast się Tobą zająć wolą się kłócić.
Staliśmy tak chwilę wtuleni, w końcu udało mi się wydostać z uścisku chłopaka i poszłam do śpiącego Zayna. Widok smutnej miny chłopaka sprawił że płakałam coraz bardziej rzuciłam się na łózko Zayna i z całej siły się do niego przytuliłam.
*******************
Koncert był tak świetny że prawie zapomniałam o obecności Nialla i Lottie cały czas przyssanej do jego ust.
Zastanawiałam się dlaczego wcześniej nie słyszałam o tym zespole, byli niesamowici a zwłaszcza wokalista grający na gitarze. Był strasznie słodki i utalentowany. Nie mogłam usłyszeć jego imienia, ale postanowiłam że po powrocie do domu wygoogluję ten zespół. Po koncercie pobiegłam po autograf do brązowookiego ideału- zachowuję się jak psychofanka- pomyślałam i zaczęłam się śmiać. Nagle ideał stanął przede mną, zrobiłam głupią minę i nerwowo zachichotałam,
-ooo, widzę że kolejna normalna fanka- chłopak też zaczął się śmiać,
-niee, pierwszy raz was słyszę, to znaczy wcześniej po prostu nie zwróciłam uwagi, ale macie niesamowity talent i świetnie zagraliście!
-miło słyszeć takie słowa od kogoś kto nas nie słucha- chłopak puścił mi oczko- może dasz mi swój numer?
-a każda nie-fanka Ci go daje?
-większość- powiedział ideał i oboje wybuchnęliśmy śmiechem, niestety nie udało mi się nic powiedzieć bo znikł w grupie nastolatek.
Uśmiechnięta poszłam szukać Nialla i Lottie, niestety nigdzie ich nie było. Zaczynałam się trochę bać więc pobiegłam na parking, samochodu Nialla także nie było. Zrozumiałam że mnie zostawili i będę musiała wracać pieszo. Po godzinie dotarłam zdenerwowana do domu, nikogo nie było w środku więc nalałam do wanny gorącą wodę i relaksując się sprawdzałam facebooka i twittera, w końcu znalazłam to czego chciałam. Ideał nazywał się Kieran Lemon i tak jak przypuszczałam- był idealny.
Rozdział Fajny :D Troszkę małych błędów, ale co tam :* Tobie się wybacza takie rzeczy <3 Lottie: Eeeem... Bez komentarza -,- Kieran: heh... Może spoko, ale tylko jako na przyjaciela! ;D
OdpowiedzUsuńCzekam na nexta. Przepraszam, że nie zostawiłam komenta pod poprzednim rozdziałem, ale byłam poza miastem bez neta ;_;
Pozdrowionka, życzę weny kochanie <3
http://niallandpatricia1d.blogspot.com/ ZAPRASZAM ! <28437592
Świetny rozdział <33
OdpowiedzUsuńNiektóre Twoje teksty, powodowały, że śmiałam się jak głupia ^^
Ogólnie ciekawy rozdział ;)
Z chęcią poczytam sb poprzednie rozdziały :D
W wolnej chwili, zapraszam do sb na milosc-niejedno-ma-imie.blogspot.com